Jinhua Mimarlık Parkı: Modern Harabelerin Sanata Dönüştüğü Yer
Ai Weiwei'nin küratörlüğünde dünyanın önde gelen mimarlarını bir araya getiren Jinhua Mimarlık Parkı, bugün terk edilmiş birer anıt olarak varlığını sürdürüyor. İşlevini yitiren bu pavyonlar, mimari ile harabe arasındaki ince çizgide sanatsal birer nesneye dönüşüyor.
Jinhua Mimarlık Parkı, sanatçı Ai Weiwei tarafından Yiwu Nehri kıyısında 17 pavyondan oluşan doğrusal bir peyzaj olarak kurgulandı. 2004 ile 2007 yılları arasında tamamlanan proje; Wang Shu, Tatiana Bilbao, Yung Ho Chang, Toshiko Mori, Herzog & de Meuron ve Liu Jiakun gibi Pritzker ödüllü ve dünyaca ünlü mimarların eserlerini bir araya getiren uluslararası bir çağdaş mimarlık sergisi niteliğindeydi. Herzog & de Meuron tarafından tasarlanan Jindong Yeni Bölgesi'nin yeniden geliştirme sürecinin bir parçası olan park, başlangıçta bu devasa konut bölgesinin sosyal donatı alanı olarak planlanmıştı.
Teorisyen Susan Stewart'ın harabeler hakkındaki düşünceleri, bugün parkın durumunu net bir şekilde özetliyor: Orijinal amaçlarını yitiren bu yapılar, sanat eserlerinin tekilliğine sahip olsalar da üretim bağlamlarından kopmuş durumdalar. Parktaki pavyonlar başlangıçta kafe, çay evleri, sergi alanları, kitapçı, gazete bayii ve tuvaletler gibi işlevsel binalar olarak tasarlanmıştı. Ancak işletmeci bulunamaması, bakım eksikliği veya kentin gelişim odağının başka yönlere kayması gibi nedenlerle park, kullanıcılarından mahrum kaldı. Bugün ayakta kalan ve en sağlam duran yapılar, kullanım yerine anıtsallığa odaklananlar oldu.
Herzog & de Meuron'un çevreye hakim olan çelik kulesi, bu anıtsallığın en belirgin örneğidir. Yüzey seviyesinin birkaç fit altına inen dar bir geçit üzerinde yükselen kırmızı boyalı plakalar, geleneksel Çin tapınaklarının çatılarına soyut bir gönderme yaparken, parkın kaybolan anlamı içinde bir bilmece gibi yükselmektedir. Diğer yanda Liu Jiakun, çelik strüktürler üzerinde yükselen beş adet çay evi ile daha zarif bir yaklaşım sunmaktadır. Otların rengini yansıtan yarı saydam dış cepheleriyle bu yapılar, işlevsel birer çay evinden ziyade birer tefekkür nesnesi olarak peyzajda yer almaktadır.
Yung Ho Chang’ın seramik karolarla kaplı pavyon köyü "Comprehensive Space", kuleleri ve çıkmalarıyla adeta terk edilmiş küçük bir yerleşimi andırırken; Toshiko Mori’nin doğrusal formlu "Newspaper Café"si, gazete sallayan bir el gibi uzanan konsol yapısıyla dikkat çekmektedir. Fernando Romero'nun (FR-EE) kırmızı köprüsü ve Christ & Gantenbein’ın beton düzlemlerden oluşan "Ancient Tree" yapısı da parkın diğer parçaları arasındadır.
Bugün Jinhua Mimarlık Parkı, bir aktivatör olmaktan ziyade birer işaretçi görevi gören nesneler topluluğudur. Susan Stewart'ın önerdiği gibi, bu yapılar artık kendi kalıntıları olarak keşfedilmeyi beklemektedir. Bir zamanlar toplumsal bir etkileşim alanı olarak tasarlanan park, şimdi mimari becerinin ve tasarım hırsının sessiz birer anıtı olarak nehir kıyısında durmaktadır.