Mumbai’de Gece Manzaraları: Zaman, Korku ve Bir Arada Yaşama
Aditi Sunder Nair tarafından hazırlanan araştırma, Mumbai'deki Sanjay Gandhi National Park çevresinde insanlar ve leoparların paylaştığı kentsel dokuyu zaman ve mekân ekseninde inceliyor. Çalışma, bir arada yaşamanın statik mekânsal analizlerden ziyade, değişen davranış biçimleri ve zamansal ritimlerle şekillendiğini ortaya koyuyor.
Mumbai’deki Sanjay Gandhi National Park (SGNP), yaklaşık 104 kilometrekarelik yüzölçümüyle dünyanın en yoğun nüfuslu şehirlerinden birinin içinde yer alarak, insan ve yaban hayatı bir arada yaşamasının en dikkat çekici örneklerinden birini sunuyor. Elli adetten fazla leopara ev sahipliği yapan bu alan, ormanlar, göller ve ekolojik ağların yanı sıra yollar, yerleşim birimleri ve genişleyen kentsel altyapı ile iç içe geçmiş durumda. Aditi Sunder Nair tarafından hazırlanan araştırma, bu bölgedeki bir arada yaşama deneyiminin sadece mekânsal sınırlar üzerinden değil, zaman üzerinden de şekillendiğini vurguluyor.
Araştırma, gündüz saatlerinde insan aktivitesiyle tanımlanan peyzajın, güneş battıktan sonra nasıl farklı bir ritme kavuştuğunu inceliyor. Gündüzleri yoğun bir insan hareketliliğine sahne olan sokaklar ve yollar, gece olduğunda leoparların hareket ettiği koridorlara dönüşüyor. Bu durum, peyzajın sadece durağan bir okumayla anlaşılamayacağını, 24 saatlik döngü boyunca sürekli değişen bir ilişkiler ağı olduğunu ortaya koyuyor. Leoparlar, insan aktivitesinin en düşük seviyeye indiği saatlerde altyapı, bitki örtüsü ve yerleşim sınırlarını kullanarak kentsel doku içerisinde hareket ediyorlar.
Proje, "korku peyzajı" (landscape of fear) kavramı üzerinden insanların ve vahşi yaşamın birbirlerinin hareketlerine göre nasıl şekil aldığını analiz ediyor. Korku burada tek yönlü bir olgu değil; leoparlar insanların hareketlerine uyum sağlarken, insanlar da leopar görüldüğüne dair haberler üzerine günlük rutinlerini değiştiriyor. Işıklandırma, trafik, gürültü ve bitki örtüsü gibi unsurlar bu etkileşimi sürekli dönüştüren müzakere araçlarına dönüşüyor. Warli geleneklerinde bir kedi ilahı olan Waghoba figürü üzerinden kültürün bu etkileşimi nasıl yorumladığına da değinen çalışma, risk algısının evrensel olmadığını ve toplulukların kendi tarihlerine göre şekillendiğini belirtiyor.
Aditi Sunder Nair’in hazırladığı görsel deneme, haritalar ve yorumlayıcı eskizler aracılığıyla bu karmaşık dinamikleri gözler önüne seriyor. Proje, peyzaj mimarlığının bir arada yaşama stratejilerini geliştirirken statik veri setlerinin ötesine geçerek; zamanı, davranışı ve belirsizliği tasarıma dahil etmesi gerektiğini savunuyor.