New City Parks: Kısıtlı Bütçeli Kentlerin Park Restorasyonu İçin Yeni Bir Model

New York Eyaleti Parklar ve Rekreasyon Ofisi'nin eski komiseri Rose Harvey tarafından 2020 yılında kurulan New City Parks (NCP), peyzaj mimarlığı ve kentsel tasarım dünyasında alışılagelmişin dışında bir model sunuyor. Kuruluş, özellikle New Jersey ve New York'taki küçük ve orta ölçekli kentlerin kamuya açık yeşil alanlarını yenileme ve sürdürme mücadelelerinde kapsamlı bir planlama ve geliştirme desteği sağlıyor. Mount Vernon ve Poughkeepsie gibi canlı topluluklar parklarını iyileştirmek istese de, bütçe kısıtlamaları veya kaynakların başka acil ihtiyaçlara aktarılması nedeniyle bu hedeflerine ulaşmakta zorlanıyorlar. Harvey'e göre, bazı yerlerde sadece park departmanı veya savunucusu değil, aynı zamanda özellikle dezavantajlı topluluklarda parklar için ayrılmış bir sermaye de bulunmuyor.

Parkları yeniden yaratmak her yerde zordur; ancak yüksek yoksulluk oranlarına ve nakit sıkıntısı çeken hükümetlere sahip kasabalarda bu süreç çok daha çetrefilli bir hal alıyor. Harvey, "Şehirlerimizin hemen hepsinde parklar tamamen terk edilmiş durumdaydı. Bu yüzden onları onardığınızda, aynı zamanda yerleşik kültürü de değiştirmeniz gerekiyor," diyerek meselenin sadece fiziksel bir restorasyon olmadığını vurguuyor. NCP, bu zorluğun üstesinden gelmek için her şehirle birlikte çalışarak park alanlarını seçiyor, yenileme konseptleri geliştiriyor ve topluluk katılımını teşvik ediyor.

NCP'nin sunduğu destek, tasarımın çok ötesine geçiyor. Kar amacı gütmeyen kuruluş, finansman fırsatlarını belirliyor, hibe başvurularını yazıyor ve ödül alan fonları yönetiyor. Ayrıca proje yönetimini üstleniyor ve devam eden yönetim planları hazırlıyor. Harvey dışındaki 10 kişilik kadro; şehir planlama, kamu yönetimi ve koruma ekolojisi uzmanlarından oluşuyor. Ekipteki iki peyzaj mimarından Emily Neye tasarım ve finans direktörü olarak proje yönetimine odaklanırken, Emmanuel Thingue konsept tasarımlara yoğunlaşıyor. Thingue, tasarımları şematik aşamaya kadar getiriyor; ardından şehir veya NCP tarafından tutulan dış peyzaj mimarları projeyi uygulama ve inşaat aşamalarına taşıyor. Thingue, projenin hibe miktarına göre fizibilitesini ölçmek ve toplumun her durumda bir şeyler almasını sağlamak için "değer mühendisliği" yaptıklarını belirtiyor.

Kuruluş bugüne kadar sekiz şehirde faaliyet gösterdi ve genellikle her şehirde üç park üzerine odaklandı. Şu ana kadar altı proje tamamlandı, üçü inşaat aşamasında ve bu yıl dört projenin daha temelinin atılması bekleniyor. Alanların çoğu 10 dönümün altında, yarısı ise iki dönümden bile küçük. Bölgede park eksikliği çeken çok sayıda kasaba olsa da, NCP her projeye dahil olmuyor. Yerel koruma veya topluluk gruplarının ortaklığa ilgi duyması önemli bir artı olarak görülüyor. Diğer faktörler arasında belediye kadrosunda bir iş yöneticisi veya mali işler sorumlusunun bulunması ve yerel bir proje yöneticisinin atanması yer alıyor. En kritik unsur ise belediye başkanının projeyi sahiplenmesi ve görev süresi boyunca bu desteği sürdürme kararlılığı.

Mount Vernon vakası, NCP'nin çalışma modelini en iyi özetleyen örneklerden biri. Bronx'un hemen kuzeyinde yer alan 71.000 nüfuslu bu şehirde NCP dört küçük park üzerinde çalışıyor. Şehir, ideal olarak 710 dönüm park alanına sahip olması gerekirken sadece 93 dönüme sahip. Belediye Başkanı Shawyn Patterson-Howard'ın hevesli desteğine rağmen, şehir ciddi nakit sıkıntısı yaşıyor ve sızıntı yapan kanalizasyon sistemini onarmak gibi maliyetli altyapı sorunlarıyla mücadele ediyor. Bu durum, park yatırımlarını ikincil plana atıyor.

Saha seçiminde NCP'nin katı bir kontrol listesi var. Eğer bir sitenin çevresinde çok fazla boş bina ve bakımsızlık varsa, bu durum "sahada göz olmaması" anlamına geliyor ve aidiyet duygusunu zayıflatıyor. Ayrıca ağır kirlilik tespiti veya evsizlerin yoğun kullanımı gibi karmaşık sosyal meseleler de NCP'nin kısıtlı kaynaklarını aşabiliyor. Ancak Mount Vernon'daki sahalar bu engellere sahip değil. Örneğin 9 dönümlük Brush Park, bölgedeki iki devlet okulunun karşısında stratejik bir konuma sahip. 4. Cadde Parkı ise tamamen asfalttan oluştuğu için yağmur suyu akışına neden oluyor. Şehir, bu sorunu çözmek için biyotutma, geçirimli kaplamalar ve yeraltı depolama sistemlerini içeren bir eyalet hibesi aldı. Sonrasında park; bitkilendirme, fitness ekipmanları ve basketbol sahalarıyla yeniden icat edilecek.

NCP ekibi, gerçekleşmeyen projelerden kaynaklanan "planlama yorgunluğuna" karşı da dikkatli davranıyor. Mount Vernon'da okul müdürleri, kamu çalışanları, veliler ve antrenörlerle bire bir görüşmeler yaparak daha hibrit bir katılım modeli uyguladılar. Finansman tarafında ise NCP, belediyelerin düşük kredi notları veya hibe başvuruları için gereken ön sermaye eksikliklerini aşmalarına yardımcı oluyor. Mount Vernon'un hibe yöneticisi Steve Lawrence, NCP'nin bağlantılarının ve belediyeye duyulan güveni pekiştirmesinin rekabetçi hibe süreçlerinde kritik rol oynadığını belirtiyor. Brush Park yenilemesinde ilk tahminler 10 milyon dolarken, yapılan değer mühendisliği çalışmalarıyla maliyetin 6 milyon dolara çekilmesi hedefleniyor.