Ma Yansong ve Bjarke Ingels Yapay Zeka Çağında Mimarlığın Geleceğini Tartışıyor
Mimar Ma Yansong ve Bjarke Ingels, yapay zeka ve robotik teknolojilerin mesleği nasıl dönüştürdüğünü, yapay zekanın verimlilik ile mantık odaklı rolünü ve insan mimarların duygusal, materyal odaklı geleceğini ele alıyor.

Mimarlar Ma Yansong ve Bjarke Ingels, teknolojinin, robotikten yapay zekaya kadar uzanan yeniliklerin mimarlık mesleğini nasıl yeniden şekillendirdiğini ve henüz var olmayan şeyleri hayal edip biçimlendirme özgürlüğünü mimarlara nasıl geri kazandırdığını masaya yatırıyor. Sohbet sırasında Bjarke Ingels, son 25 yıldır 700 kişilik ekibiyle yürüttüğü çalışma biçiminin bir tür yönlendirme (prompting) süreci olduğunu belirtiyor. Yaratıcılığı ve olasılıkları yok etmeden, en iyi sonuçları elde etmek için prompt'un ne kadar bilgi ve özgüllük gerektirdiğini keşfetmenin önemine değiniyor.
Yapay zekanın yükselişiyle birlikte maddeselliğe doğru paradoksal bir dönüş yaşandığını ifade eden Ingels, Antón García-Abril'in Ensamble Studio deneyiminden örnek veriyor. Öğrencilerin artık bilgisayar başında oturmak istemediğini, aksine moleküler dünya ile yani malzeme, numune, kumaş ve fiziksel bileşenlerle etkileşim kurmak istediğini aktarıyor. Bu durumun, makinelerin daha az başarılı olduğu nadir bir insan yeteneği haline gelebileceği belirtiliyor. Antropic verilerine göre mimarlar ve mühendisler için bugünkü yapay zeka iş oranı yüzde 11 seviyesindeyken, potansiyel yüzde 88 olarak ölçülüyor. İnşaat sektöründe ise fiziksellik nedeniyle bu oran yüzde 3 seviyesinde kalıyor.
Ma Yansong ise mimarlığın yüzyıllar boyunca verimlilik, işlev ve rasyonellik temelinde bir makine gibi davranmaya çalıştığını, ancak artık makinelerin bu konuda insanlardan çok daha iyi olduğunu vurguluyor. Bu durumun mimarlar için bir rahatlama sağlayabileceğini ve mesleğin mantık yarışından sıyrılarak duygu, atmosfer ve insanlara bir şeyler hissettiren mekanlar yaratma köklerine dönebileceğini savunuyor. Yunanca kökenli "mimar" kelimesinin baş yapıtaşı anlamına geldiğini hatırlatan Yansong, 1980'lerdeki inşaa edilmeyen kağıt mimarlığı döneminin aksine, MAD ofisinden itibaren her projenin inşa edilmek üzere tasarlandığını ve entelektüel bir akademik projeden öte gerçek bir vizyon taşıdığını ifade ediyor.
Bjarke Ingels, Danca'da tasarım anlamına gelen ve "form verme" (formgivning) kökünden gelen kelimenin önemine dikkat çekiyor. Tasarımın özünün güzel veya şık şeyler çizmek değil, henüz form verilmemiş olana form kazandırmak olduğunu belirtiyor. Yapay zekanın ise halihazırda var olan şeylerden öğrenerek bunları daha hızlı ve pürüzsüz bir şekilde geri sunduğunu, bunun da muhafazakar bir döneme hizmet eden mükemmel bir araç olduğunu dile getiriyor. Mimarın gelecekteki rolünün üretmek olmadığını, çünkü bunu makinelerin yapacağını belirten söyleşi, mimarlığın farklı bir dünya hayal etme ve bunu başkalarının deneyimleyebileceği kadar gerçek kılma eylemi olduğunu vurgulayarak sona eriyor.





